پسرانم آراد و نیکان

سلام و صد سلام به همه ی دوستان گل و عشق خودم و جون دل خودم آقا پوریای عزیزم که امروز کلاس اولیه و برای اولین بار رفت مدرسه بزن دست قشنگه رو به افتخارش چه زیباست که در اندیشه مان دوست داشتن است … چه شادی بخش است وقتی نگاهمان می خندد. چه مست می شود این دنیا آنگاه که … دلمان پر از امید به فردایی روشن است. من می دانم از همین صبح زیبا … از این گنجشکانی که رقصان آواز می خوانند … از این صدای گذر آب در نهر کوچک زندگیمان می دانم آری، امروز روز خوبیست … ...

آخر هفته گذشته سفر دو روزه ای به شمال داشتیم جای دوستان خالی هم بارون بود هم آفتاب هم سرد بود و هم گرم. آراد هم طبق معمول از صبح تا شب تو حیاط بود و آخر وقت با تلاش بسیار بسیار میومد خونه. مسیر رفت - تو ماشین- آراد در حال عکس سلفی گرفتن امروز صبح- آماده شدن برای رفتن به خونه ی مامانی زال زالک های وحشی- دانشگاه شهید بهشتی - کتابخونه مرکزی ...

سلام و درود فراوان به دوستام مهربان تر از جان و سلامی به پسر جان شیرین تر و عزیزتر از جان در احوالات این روزهای پسری هر چه بگویم اندک است که ماشاالله توان و سرعت بسیار بالا (کاملا برخلاف مادر ). پسرکمام به کمک خدا هر روز بزرگتر و شیرین تر و شیطون تر از دیروز همی می شوند و هر روز فرمایشات جدیدی یاد میگیرند و من و همسرجان گاهی از تعجب هاج و واج میمانیم. چند مدتی است که بعداز ظهرها برای رفتن از خانه ی مامانی به خانه ی خود با ماشین راهی میشویم و سر خیابان تا تاکسی بایستد میگوییم:  توکلی این واژه در ذهن پسرمان نقش همی بسته بود و یکی از روزها که از ایشان سوال نمودیم: آراد خونه ی ما کجاست: توکولی ...

زمانهایی هست که نمی‌خواهی عقربه‌های ساعت حرکت کنند!! نمی‌خواهی روزها به سرعت بگذرند!! و دلت می‌خواهد زمان در لحظه متوقف شود!   پسرم عطر وجودت  ما را لبریز می‌کند. لبریز از بودن و ماندن، ماندنی با عشق و امید، امیدی زیبا به همراه ترسیم رویایی نه‌ چندان دور این امید را دوست داریم، که باعث زنده ماندنمان می‌شود. پسرم، عزیزترینم، به خود می‌بالیم که فرزندی چون تو داریم. و از خدای خویش بیش از همیشه سپاسگزار وجود نازنینت هستیم. همیشه باش. همینقدر...

جمعه صبح با همسر جان و گل پسری پارک قائم آراد در حال بازی با توپ ( مامان گل بزنم )   ...

سلام  به قند عسلکم و  پسری شیرین تر از قند و نبات و آبنبات  و دوستان مهربان و عزیز خدا رو شکر همی می کنیم که گل پسرمان هر روز بزرگتر و عاقلتر و البته کمی هم لوس تر از روز قبل میشود و گاهی مایه ی دردسر و  و صد البته اغلب اوقات باعث نشاط و دلگرمی من  و همسر جان همی  گردد. از فن بیان شیرین ایشان که هر چه بگویم کم گفتم و تقریبا تمامی کلمات را با لحن شیرین کودکانه خود آنچنان بیان میکند که مایه ی تعجب من و افراد دیگر میشود که این فینگیلی اینا رو از کجا یاد گرفته . بعضی وقتا که برای کار اشتباهی میخوام دعواش کنم میاد طرفم و گردنمو آنچنان محکم فشار میده و میگه مامان دوت دار...